Veganono?

Jaja, intussen weten we het wel. Minder of geen vlees eten is beter voor de dieren, beter voor de planeet, en lang niet zo ongezond en moeilijk als veel mensen denken, of ooit dachten. Dood word je ermee gegooid: uitnodigingen om een vegan-challenge aan te gaan, hartverscheurende foto’s van dierenleed, presentaties waarin mensen worden aangemoedigd om vooral hun stukje vlees te laten staan, en ga zo maar door.

En ik wil erin meegaan. De afgelopen tijd heb ik geprobeerd het vleesgebruik thuis steeds een stukje terug te dringen, en dat gaat me best goed af. Ging het eerder nog om een dagje vleesloos per week, intussen eten we zeker de helft van de dagen geen vlees meer. Naar de melk en kaas kijk ik nog niet zo, maar dat vind ik ook iets om vooral geleidelijk aan te gaan bekijken. Stapje voor stapje, zeg maar.

En toch word ik moe van al die berichten in de media. Niet omdat de boodschap niet goed is. Integendeel, ik denk dat we als Nederlanders veel te veel dierlijke producten eten, en dat is nergens voor nodig. Met een of twee keer per week vlees zouden we alle nodige voedingsstoffen binnenkrijgen. Nee, ik ben het niet oneens met de boodschap. Ik ben het oneens met de aanpak. Schuldgevoel aanpraten, vage beschrijvingen van wat iemand zou moeten doen zonder praktische aanpak bij te leveren, en vooral zo weinig mogelijk handvatten bieden om iets voor elkaar te krijgen zonder dikke tranen.

Bij de meeste challenges wordt er alleen om een belofte gevraagd. En dan? Je gaat de uitdaging aan, loopt de supermarkt in, en komt tot de conclusie dat je geen idee hebt hoe je een smakelijke vegetarische of veganistische maaltijd op tafel zet. De meest voor de hand liggende optie is: kiloknaller in het mandje, en volgende week weer zien. Nee, natuurlijk werkt die challenge zo niet. Mensen hebben een steuntje in de rug nodig, wat aanmoediging, recepten die er lekker uitzien, en een duim omhoog voor iedere stap die ze zetten. Geen boze blikken bij iedere poging om het gezin goed te laten eten.

Ik stel dus voor om vooral veel lekkere, maar ook milieuvriendelijke recepten te delen. Van die recepten waarvan je bij het zien van een plaatje zegt: zin in! Recepten met ingrediƫnten die je gewoon in de supermarkt koopt en die je binnen een half uur op tafel kunt hebben. Recepten waar mensen eigenlijk niets anders voor hoeven te doen dan anders. Recepten waarvan alle gezinsleden zeggen: dit lust ik volgende week weer!

Ik ga rustig door en verzamel geleidelijk aan mijn favoriete recepten. Volgende week moet er maar weer eens een nieuw recept worden geprobeerd. Wat denk je van deze?

Klaag maar raak

Als moeder sta ik er gelukkig niet alleen voor. Integendeel, behalve mijn partner, mijn familie, schoonfamilie en vrienden heb ik een bijzonder actief groepje mama’s met wie ik contact houd via Whatsapp. Allemaal heel verschillende mensen, maar we hebben twee dingen gemeen: we hebben allemaal zin om te kleppen over ons dagelijks leven, en hebben allemaal een kindje gekregen in de winter van 2016/2017.

‘Sorry voor mijn geklaag hoor,’ gaat het regelmatig in de groep. En hoewel er met zoveel mensen noodzakelijkerwijs regelmatig even wat geklaagd wordt, zijn de meeste mama’s in het groepje eigenlijk best bikkels. Als er eens geklaagd wordt, dan gaat het ook meestal om gewichtige zaken. Nou ja, meestal, want soms piepen we gezellig samen over het weer.

Al meerdere weken ziek, maar je schuldig voelen als je er doorheen zit. Een kwartaal met bitter weinig te besteden, maar mopperen is een no-go. Een depressie, relatieproblemen, angsten, een overleden kindje, nota bene. Maar let niet op mij. Nee, vertellen dat het even niet zo goed gaat lijkt een reusachtige drempel te zijn.

En ja, ik doe het ook. Neem afgelopen zomer nou. Een IVF-poging, wat toch al geen peulenschil is, liep uit op een miskraam. Eentje die niet vanzelf op gang kwam, maar zonder einde in zicht bleef voortkabbelen. Maar ik laat me niet uit het veld slaan! Ik doe mijn werk zonder de situatie te melden, ga op vakantie met het gezin, zet mijn vermoeidheid aan de kant om te gaan trainen en zet door.

Waarom eigenlijk? Ik verwacht dit niet van een ander, en als ik mijn mama-groepje zo peil, zij ook niet. Zo streng ben ik alleen voor mezelf, en ik moedig anderen aan vooral aan zichzelf te denken. En misschien, als ik en al die mama’s nou eens wat eerder zouden klagen, zouden we elkaar er op tijd aan kunnen herinneren dat wij er ook toe doen, en dat ook wij wel eens voor ons mogen laten zorgen.

Ik ga een poging wagen. Wie doet mee?

Vakantie

Vakantie. Wat een drama was dat vorig jaar. We bleven in Nederland om het ons zo makkelijk mogelijk te maken, in de buurt van schoonfamilie. Ron zou zich een deel van de tijd bezig houden met vrijwilligerswerk en ik zou wanneer hij weg was onze draak knuffelen.

Het kwam er uiteindelijk op neer dat draakje en ik het grootste deel van de tijd samen waren, ik druk bezig met flesjes en slaapjes en weinig rust. Minder dan thuis, in ieder geval, waar alles eigen was, ik me geen zorgen maakte over de nachttemperatuur, en waar het huis oud maar heel was, in tegenstelling tot onze vouwwagen.

Dit jaar gaat het anders, en kan ik weer genieten van de vakantie. Niet alleen omdat de waterpokken weg blijven, maar ook omdat het draakje vast voedsel eet (veel makkelijker), we een caravan hebben aangeschaft waar we onze zooi makkelijker kwijt kunnen, en omdat we nu echt als gezin op vakantie zijn, zonder verplichtingen.

Ik vraag me vaak af hoe andere moeders dat doen, het eerste jaar van hun kind overleven. Ik vond het pittig, zelfs tijdens activiteiten die ontspannend moesten zijn zoals een vakantie. Vraag ik teveel van mezelf? Denk ik er te zwaar over? Of laat ik me misleiden door alle idyllische Facebook plaatjes en vinden anderen het net zo zwaar als ik het vond? Wie het weet mag het zeggen.